Column: Het laatste puzzelstukje, de motor!
Categorie: Fenerbahce Gemaakt op zaterdag 11 augustus 2012 02:49
Destijds 2007-2008
Locatie: Turkije/Istanbul Stadion: Şükrü Saracoğlu stadyumu Toernooi: Kwartfinale Champions League Teams: Fenerbahçe SK vs Chelsea FC Tijdstip: 80ste minuut
Maldonado krijgt de bal aangespeeld en speelt de bal door naar Deivid. Deivid controleert rustig de bal, krijgt wat ruimte en ineens haalt de nummer 99 van Fenerbahçe pardoes de trekker over. Met een vernietigend schot op een afstand van ruim
Door dit prachtige hoogtepunt en de vele andere fraaie gebeurtenissen tijdens die campagne. Namelijk de doelpunten, assists en veldspel in dat jaar was Fenerbahçe eindelijk een team waar heel Turkije trots op kon zijn. Ondermeer door Braziliaans makelij van super drietal: maestro Alex, killer Deivid en vooral door de stille motor Aurelio, werden grootheden verslagen. Landskampioenen als: Anderlecht, PSV, CSKA, Internazionale, Chelsea en 2006,2007 UEFA CUP winnaar Sevilla, werden aan de zegekar gebonden. Onderleiding van voormalig Braziliaanse minister van sport, was Fenerbahçe voor het eerst in de 100 jarige historie doorgestoten naar de kwartfinale van het miljoenenbal.
Zo kreeg de witte Pelé tijdens zijn aanstelling bij de gele kanaries één missie van het bestuur en dat was om zo snel mogelijk progressie te boeken met de A selectie omdat men het 100 jarig bestaan succesvol wilde jubileren.
Helaas voor Zico’s manschappen werd er in zijn 2e jaar bij Fener op het einde van het seizoen, de puntenvoorsprong op de concurrentie op een onbeholpen manier weggegeven. Daardoor ging aartsrivaal Galatasaray SK er als ‘de leeuwen’ met de cup vandoor. Echter is het de oude nummer 10 aardig gelukt om iets uitstekends te hebben neergezet. Namelijk een gehecht collectief. Niettemin had niemand gedacht dat er, ondanks het niet kunnen prolongeren van de landstitel, afscheid van hem zou worden genomen.
Aziz Yildirim sprak het vernietigende vonnis onherroepelijk uit en zo werd het contract van Zico niet verlengt. Blijkbaar dacht het bewind van de club preses nog grotere successen te boeken op een andere manier met een andere coach. Het vertrek van Zico zorgde voor een brok in vele kelen bij supporters en spelers. Niet alleen vanwege de prijzen of behaalde resultaten maar ook omdat de Turkse volksclub voor het eerst dankzij de voormalig wereldvoetballer van het jaar, als een samen gesmolten eenheid voetbalde en ademde. Zo bracht Zico eindelijk continuïteit in het spel en was het veldspel bij vlagen echt een lust voor het oog dat een rooskleurig perspectief leek te beloven…
Kadıköy anno 2012 – 2013.
Na de eerste nipte succesvolle vuurdoop van dit jaar voor Aykut’s Fenerbahçe dat tegen FC Vaslui goed weg kwam wacht Fenerbahçe vandaag om 13:00 een echte geduchte tegenstander. Ik hoop echter dat Aykut dit keer wel bereidt is om de puntjes op de i te zetten. Namelijk met een sprankelend systeem waarin Aykut zijn achterhaalde defensieve 4-2-3-1 systeem los laat maar dat er wordt gestreefd naar snel, assertief combinatiespel in een 4-3-3 punt naar achter systeem zoals Barcelona, of een 4-4-2 systeem zoals dat van het Frankrijk van 2000. Echt samenspel dat niet afhankelijk is van continue individuele bevliegingen van spelers maar waar collectiviteit de rode draad zal zijn. Zico’s nalatenschap werd voor een groot gedeelte door Louis Aragonés met de grond gelijk gemaakt waarna Daum de genade klap gaf door het team weer afhankelijk te maken van individualisten. Aykut is nog steeds aan het uitvogelen hoe Fenerbahçe weer op de rails te krijgen.
Fenerbahçe is dus in feite weer terug bij het begin en staat inmiddels al vier jaar stil. Het heeft in zijn historie overigens voortdurend geleund op individuele klasse van spelers. Het was nooit een echt team laat staan een geoliede machine. Die tactiek monde weliswaar uit in een handvol bokalen maar wanneer creatievellingen onverbeterlijk uit vorm waren, op lage klasseringen. Ik hoop niet dat wij nog eens letterlijk en figuurlijk een centennium moeten wachten op een oefenmeester dat een team wilt smeden zoals een Zico.
Zico wegsturen is tot nu toe een grote fout gebleken door het bestuur, want niemand heeft hem kunnen evenaren laat staan overtreffen. Maar wie weet kan de oude nummer 11 Zico alsnog doen vergeten. Want alhoewel zijn defensieve Europese campagne eindigde in mineur en de druk begint op te hopen, lijkt de vervlogen spits dit jaar wel het licht te hebben gezien. Met het aantrekken van Milos Krasic lijkt het erop dat Aykut (eindelijk!) voor de aanval kiest en Fenerbahçe wilt laten spelen in een 4-2-2 opstelling. Dat betekend dat er weliswaar in eerste instantie geen plek zal zijn voor Alex de Souza maar daarvoor in de plaats Fener met zeer aanvallende vleugels zal spelen (Krasic en Stoch) en de voorhoede gevormd gaat worden door niet één maar twee spitsen. Sow en Kuyt waarbij Henri een geduchte tegenstander voor Kuyt is aangezien deze nog jonge Kameroener enorm veel potentie heeft. Voor FC Vaslui moest Aykut nog passen want Krasic was niet speelgerechtigd maar de voortekenen lijken helder.
Met Baroni en Topal heeft Aykut twee centrale middenvelders voor de balans en als Aykut slim is zal hij nog een creatieve box to box middenvelder aantrekken aangezien de prestaties van Baroni en Topal schommelen en je sowieso niet genoeg hebt aan maar twee goede centrale middenvelders. Een nieuwe Aurelio, Appiah of Emre is de ontbrekende schakel in dit elftal om er weer een echt equipe van te maken. Een speler die ik graag naar voren schuif is Stéphane Sessègnon. Zeer technisch, snel, sterk, creatief en slim. Begon als verdedigende middenvelder en heeft zich ontpopt tot een ware allrounder. Deze Beniner verbindt de defensieve en aanvallende blokken die er nu staan en maakt er vanwege zijn speelstijl één geheel van.
Vooralsnog hangen er nog inktzwarte wolken boven de voormalige hoofdstad van de twee continenten. En lijkt Fenerbahçe net als de afgelopen twee seizoenen, weer in de hoek te staan waar de klappen vallen aangezien Vaslui een ware kluif was. Gaat Fenerbahçe dan weer knock-out als het loot tegen een sterker team of zal iemand het tij doen keren? Het grote plaatje mist nog één speler op een cruciale plek die de verdediging en aanval kan laten overvloeien. Indien de trainer tot actie over gaat en eindelijk wakker is geworden, zullen de fans wellicht weer een echt team zien dat onbevreesd aan de aftrap zal verschijnen. Want teamwork is alles, elf individuen kan je vergelijken met los cement. Het wordt tijd dat Fenerbahçe eindelijk zijn motor weer gaat vinden. Het wordt weer tijd om geschiedenis te schrijven!
Geschreven door: Kaey Cildir, 10alex10
